Іду я ўчора, значыцца, па плошчы ў нас у Любліне, а там канцэрт. Спяваюць, ды неяк так дзіўна, што аж падыйшоў паглядзець. Невялічкая сцэна, а на ёй сядзіць ў іваліднай калясцы нейкая кабеціна, доўгая, як жэрдка, нават седзячы, яна, мабыць, была б са мной роўная. З аднаго боку ад яе высокая і худая кабеціна ў чорным, як смерць, худая, касцістая, з грудзьмі на жываце, а таксама маленькая тлусценькая дзяўчынка-даўн. З другога боку высокі і тоўсты дзядзька ў чырвонай вопратцы з маленькім дзядулькам у шэрым мятым гарнітуры. Твар у дзядулькі быў такі дзіўны: вочы глядзелі ў адзін бок, а губы спявалі ў другі, перакошана неяк, негарманічна. І ўсе пераступаюць з нагі на нагу амаль сінхронна і ківаюцца то ўправа, то ўлева. Артысты. Спяваюць. Як аказалася, быў дзень інваліда. Дык яны і спявалі ў свой дзень. Не траплялі ў ноты, збіваліся з рытму, але песня аж за сэрца хапала і моцна сціскала аж да крывянога соку. З аднаго боку троху псіхадэлічна гэта выглядала, а з другога вельмі шчыра і непадроблена. Яшчэ раз падумаў, што сапраўдны таорца павінен шмат ў жыцці папакутваць, каб стварыць нешта вартае, што прымусіць задумацца. Учора спявала людское гора. Нядоля падспеўвала!

Українець пiд час снiданку (кава, круасани, хлiб, масло i джем) бачить москаля, який жуючи жвачу, сiдає бiля нього. Наш хлопець iгнорує його, але москаль все одно першим починає розмову.
- Москаль: Вот вы, украинцы, едите хлеб полностью?
- Українець: Звiсно.
- Москаль: (пiсля вибуху великого пузиря) А мы нет. В России, мы только едим мякоть. Корку мы собираем в специальный ящик, перерабатываем, превращаем в круассаны и затем продаем. Москаль задоволено посмiхаеться, в той час коли українець мовчки далi їсть свiй снiданок.
- Москаль: Вы едите джем с хлебом?
- Українець: Звiсно.
- Москаль: (пропускаючи жвачку крiзь зуби) А мы нет. В России, мы едим только свежие фрукты, затем собираем кожуру, семечки и качаны в специальный ящик, перерабатываем, превращаем в джем и продаем Украине.
- Українець мовчки ставить чашку з кавою на стiл: А ви сексом займаєтесь в своїй Росiї ?
- Москаль посмiхаючись: Конечно.
- Укрaїнець: А що ви робите з презервативом пiсля використання?
- Москаль: Выбрасываем, конечно.
- Українець: А ми нi . В Українi, ми збираємо їх в спецiальну скриню, плавимо на жуйки і продаємо в Росiю)))))))))))

Байка.... (почитай і вдумайся)

Зима, мороз 30 градусів. Горобець летів, замерз, упав, дубіє вже...Але йшла корова і на горобця насрала! Теплотак йому стало, відігрівся горобчик, зрадів, почав голосно цвірінькати.Почув цвірінькання котяра, прибіг, витягнув горобця з гамна і з"їв...

Мораль №1: не кожен тобі ворог, хто на тебе насрав.

Мораль №2: не кожен тобі друг, хто тебе з гамна витягнув.

Мораль № 3 (головна): ПОПАВ В ГАМНО - СИДИ ТИХО І НЕ ЦВІРІНЬКАЙ!=))

Прайшло трахан часу з моманту майго апошняга візіта ў цырульню, я аброс і вырашыў зноўку пайсці пастрыгчыся. Прыходжу ў тую самую ўбогага выгляду цырульню, маральна падрыхтаваўшыся, што зараз выйдзе мадам у зялёным спартыўным строі, а тут выходзіць старушка-Божы дзьмухавец у акулярах таўшчэзных мінус 100 дыёптрыі. Паглядзела неяк на мяне праз тыя лінзы і не ведаю, ці ўбачыла. "Мама, - падумаў я, - абы вушы цэлымі засталіся!" "Як стрыгчыся будзем, пане?" - пытаецца. Я кажу: "Зверху нажніцамі, а здолу машынкай". Яна паглядзела некуды на мой пояс і грымнула: "З якога долу?!!! Збоку?!!" "Так, збоку," - нясмела прадудніў я праз нос, пачырванеўшы, як бурак.

Зноў пахаджэнні! Прыйшоў стрыгчыся ў цырульню. Выбраў такую даволі бедную на выгляд, каб дорага не плаціць. Прыходжу, а нейкая маладзіца падлогу замятае. Падумаў, што яна мяне стрыгчы будзе. Не тут тое было. Выходзіць нейкая старушэнцыя з раскудлачанымі валасамі, 3 гады нямытымі, з прапаленым тварам і ў старым-старым зялёным спартыўным касцюме часоў Савецкага Саюза, прычым самых пачаткаў яго заснавання. Касцюм той нейкі вылінялы, зашмальцаваны, у пару месцах зіяюць прапаленыя сігарэтамі дзіркі. Страх дый годзе. Падходзіць тая бабуся да мяне, пачынае стрыгчы і расказваць пра свайго сына. Маўляў, яна так молада выглядае, што ўсе яе прымаюць за дзяўчыну яе сына ("Давай залівай! - думаю, а сам толькі гмыкаю, што, маўляў, я згодзен). А бабця не перастае сябе хваліць: "Проша пана! Мой сын так мяне хваліць. Кажа мне, што я так молада выглядаю, бо апранаюся ў моладзевым стылі, так НА СПАРТОВА!" Я яшчэ раз акінуў вокам яе спартыўны строй і зарагатаў. Не стрымаўся. Яна нейкім спалоханым позіркам паглядзела на мяне, але падстрыгла нармалёва. Мне тое "НА СПАРТОВА" доўга з галавы не выходзіла. Успомню і смяюся сяджу сабе.

Сядзець дзве бабулькі на лавачцы. Адна гаворыць:
- Слухай, Маня, нешта падлінай смярдзіць... Маня. Маня! Маня!!!

- Мама,мама! Я зноў бачыў бабулю!
- Колькі разоў я табе казала, каб ты не капаўся глыбока ў пяскоўніцы!...

Здалі сесію. Вырашылі пайсці на піццу, адзначыць, піва выпіць. Я кажу Жэні: "Жэня! Ты галоўнае нічога не кажы ў піцэрыі, бо ў цябе акцэнт ня польскі. Будзеш толькі ўвагу да нас прыцягваць. Я сам усё замоўлю". Прыйшлі, курткі разлажылі, сядзім. Падлятае афіцыянтка: "Што панам? Што панам?"
Я такі чысценька па-польску: "Піцца і два піва". Яна: "Бочка?" Матка, як я перапалохаўся, што яна зараз прыкоціць цэлую бочку піва, я раз так бачыў, што нейкія мафіёзі замаўлялі ў адным шынку. Сапраўдны шок! Гэта ж у мяне грошай ня хопіць! Вось тут будзе сапраўдная ганьба! Я аж занямеў. А афіцыянтка: "Бочка ці бутэлька?" Яна пыталася, якое піва я хачу - з бочкі ці ў бутэльцы. З палёгкай уздыхнуў...

- Маня, ты якія яйкі болей любіш - курыныя ці гусіныя?
- Ой там, курыныя, гусіныя...абы чалавек быў добры...

- Малы, дай сігарэту!
- Няма ў мяне. Я не куру!
- Каб ты яшчэ ня еў і ня дыхаў, я б цябе ўсынавіў, мусіць!

Паехаў хлопец з горада ў вёску на дыскатэку. Выпіў там самагонкі. Усё як трэба, згодна з планам. З нейкай дзяўчынай пазнаёміўся. Выпіў, то яна яму здавалася чароўнай прынцэсай, Дульсінеяй Табоскай. Цалаваўся з ёй там узасос, смактаўся, лізаўся, шчупаўся там. Пад канец гаворыць: "Можна я да Цябе заўтра прыеду? Давай спаткаемся!" А яна яму адказвае: "Заўтра я не магу. Я еду в горад сшыткі пакупаць, бо я ў восьмы клас перайшла". Той хлопец працверазеў ажно ад такіх слоў.

Прыходжу да знаёмых палякаў. Там сядзіць законная сястра (манашка, для тых, хто ня ў тэме). Я ёй падаю кубак з гарбатай. Кажу па-польску: "Проша сёстры". Яна ведала, што я з Беларусі, а сама паходзіла з Расіі, як пазней аказалася. Хочучы мне спадабацца, відаць, і зрабіць прыемнасць, звяртаецца такая дзелавая па-руску салодкім галаском: "Проше сёстры, проше сёстры, да можно по-русски, здесь все свои". Яна спадзявалася нястрыманай радасці і бязмежнага энтузіязму ад першага гуку рускай мовы, я ж і вухам не павёў. "Можэ цукру?" - зноў да яе па-польску. Яна вочы вылупіла і абламалася: "Ты што? Не з Беларусі?!..."

Апафлегматы і мідрашы - гэта мае любімыя жанры :)

Зноў ганьба і зноў у польскім магазіне. Трэба было купіць пяльмені з мясам, але не спакаваныя, а на вагу. У лядоўні тыпу мэйд ін Савескі Саюз не відаць, каб былі з мясам. Ёсць нейкія з "падробамі". Пяты год у Польшчы, але што за падробы, халера ведае. Можа гэа мяса так называецца. Але чаму падробы? Падробленае ці што? Несапраўднае?
Пытаюся ў чорнай худой прадаўшчыцы: "Падробы - гэта што дакладна?" Чую адказ: "Падробы - гэта падробы, яшчэ туткі іх называюць". Растлумачыла, называецца. Пабачыўшы адчай у маіх вачах дазволіла сабе нахабна спытацца: "Пан ня ведае, што такое падробы?!" Я не ўпэўнены, але, здаецца, у яе голасе была чутна грэблівасць. Я паматаў галавой. У галаве раптам засвяцілася лямпачкай Ільіча ідэя спытацца: "А з мясам ёсць?" "Ёсць," - незадаволеным голасам выдавіла з сябе прадаўшчыца. "Тады 5," - выгукнуў я, прыспешваючы сваё вымаўленне, каб яна не пазнала па маёй плаўнай гаворцы і зацягванню галосных брата "па розуму" з-за Буга. Нейкія комплексы ў мяне ад гэтых палякаў. Недзе з-пад лядоўні з не вельмі чыстага колеру тазіка прадаўшчыца пачала даставаць так жадаемыя пяльмені з мясам.
Прыйшоў дадому, паглядзеў у слоўнік. Тыя падробы - гэта наш "лівер". Цяжка прадаўшчыцы было растлумачыць, што гэта там ныркі, лёгкія, вантробы і "пячонкі"... Сама, можа, не ведала, а корчыла з сябе такую усязнайку гастранаміі.

На гісторыі Касцёла чытаю даклад пра пасляваенны ліст польскіх біскупаў да нямецкіх. 7 лістоў дванаццаткаю. Чытаю і чытаю, абы цягнуць часю Тут ксёндз-прафесар пачынае паглядаць на гадзіннік, бо і сам, відавочна, пачынае засынаць. Раптам кажа: "Проша пана, можа ўжо хопіць, самае галоўнае пан ўжо паведаміў, а тут група прысынае." Я з напушчаным абурэннем: "Як можна, калі такі цікавы даклад?!" Ён спалохана: "Так, так, але ціск упаў, здаецца, на дождж збіраецца!" Успомніўся Пятачок з парасонам

Гэта сапраўдная дылема: як прывітацца са святаром, якога напаткаў у ТУАЛЕЦЕ. Да святароў увогуле гаворыцца "Хвала Хрысту" там, "Шчасця Божага", а як сказаць у прыбіральні??? Праблема неверагодная! Апошнім часам ратаваўся тым, што выдаваў з сябе нейкія нячленараздзельныя гукі ў стылі мычання нямога, якія павінны былі азначаць ветлівае прывітанне. Цікава, што ў тую хвіліну думалі тыя напатканыя святары?

Жэня, сусед па блоку, паставіў на копм у якасці застаўкі карціну Сальвадора Далі, а той у мяне блытаецца з Пікасса, бо яны абыдвое з Іспаніі. Я паглядзеў і ляпнуў, што Пікасса, ой, Далі, а тут ўсе ўбачылі маю рэдкую інтэлектуальную недасканаласць і давай папікаць.Я ж рашуча і са строгасцю ў голасе сказаў, што яны былі сведкамі маёй памылкі і павінны памерці. А тут нехта прапішчаў, што калі гэта праўда, то яны павінны былі б паміраць штодзень Падкалолі знову, але падколка з класам Ці ж не?

Перш, чым ісці да дантысткі, я параіўся са "старымі мамарыгамі", якія ўжо там былі, да каго мне лепш ісці. Яны і параілі, што да старой, бо маладая нічога ня ведае, а самае страшнае, дарагое і балючае ў тым лячэнні гэта каналавае лячэнне. Ну, прыходжу я, бачу старая стаіць, пруся да яе ў крэсла, а туту маладая вылятае:"Проша пана, прша пана, да мяне!"Зубы сціснуў, аж пакрышыліся але думаю - пайду, няёмка адмаўляцца.Маладая толькі ў рот зазірнула і адразу:КАНАЛАВАЕ ЛЯЧЭННЕ!Я і ўпаў з крэсла

Учора я ў нашым нібы фольк-калектыве разяўляў рот, нібы спяваючы, на адкрыцці выставы, прысвечанай Беларусі, у Ваяводскай бібліятэцы. Прыгожа там зрабілі, нацыянальныя колеры ў афармленні - зялёны там, чырвоны Сёння хадзіў да дантыста, дакладней да дантысткі, і магу сказаць адно, што, напэўна, збанкрутую ў яе. Такія даражэзныя гэтыя пломбы, а мне іх трэба ого-го колькі, бо я ж стары ўжо чалавек, можа. Хопіць, баста маладзіцца, трэба брацца за розум